بانک مقالات کشاورزی و باغبانی و گیاه پزشکی
بانک مقالات کشاورزی و باغبانی و گیاه پزشکی فارسی انگلیسی ترجمه
موضوعات مطالب
آمار و امكانات
:
:

دانلود ديكشنري كشاورزي مخصوص بابيلون

پشتیبانی سایت

 

لینک عضویت در کانال تلگرامی ما ضمنا برخی مقالات فقط در کانال ما موجود هستند حتما بازدید کنید.


پاییز  95  برشما عزیزان  تبریک و تهنیت باد



Acer palmatum var. matsumurae
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : جمعه ۱۳۸٧/۸/۱٧

 

Acer palmatum تیره افرا
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : جمعه ۱۳۸٧/۸/۱٧

 افرای  سرخ

Acer carpinifolium تیره افرا Aceraceae
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : جمعه ۱۳۸٧/۸/۱٧

 

پروتئین های حشره کشB.t و نحوه ی عمل آنها
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

پروتئین های حشره کشB.t و نحوه ی عمل آنها

مقدمه :

 Bacillus thuringiensis   یک باکتری بیماری زا در حشرات است که عنصر فعال برخی حشره کش ها را تشکیل می دهد.

 این باکتری گرم مثبت و خاکزی به عرض 1.2-1 و طول 4-3  میکرون با اسپور نیمه انتهایی و بیضی شکل می باشد . این باکتری همزمان با تشکیل اسپور در داخل اسپورانژیوم تولید بلور های سمی (Cry=crystal) می کند . گونه ی B.thuringiensis  متعلق به خانواده Bacillaceae  می باشد .

 این باکتری برای رشد به نور نیاز ندارد و از سلسله Prokaryotes   می باشد (Bergg ، 1974( . این باکتری در بسیاری از محیط های کشت ساده ی آزمایشگاهی مانند محلول آبگوشت (Nutrient broth ) در شرایط هوازی ودر دمای بین 15 تا 40 درجه سانتی گراد ( اپتیمم 30 درجه سانتی گراد  ) به راحتی رشد می کند .

 

                                         producent toxinu


 


این باکتری چندین توکسین تولید می کند که شامل :


 


1- آلفا اگزو توکسین : این سم علاوه بر حشرات برای موش و دیگر مهره داران سمی می باشد


2- بتا اگزوتوکسین : در برخی نژاد های این باکتری تولید شده وبر روی پستانداران عوارض عمده ای دارد.


3- گاما اگزو توکسین : این توکسین برای حشرات سمی نمی باشد .


4- دلتا اندو توکسین (Delta-endotoxin): در مرحله مرگ باکتری و تشکیل اسپور تشکیل می شود.

 

endotoxin

 


توکسین های آلفا اگزوتوکسین و بتا اگزوتوکسین علاوه بر حشرات، برای پستانداران مضر بوده و در نتیجه،امروزه از زیر گونه های Bacillus thuringiensis  که این دو توکسین  را تولید می کنند ،  استفاده نمی شود . سومین توکسین  نیز به دلیل عدم سمیت برای حشرات استفاده نمی شود .


 امروزه در فراورده های تجاری B.t  از استرین هایی از باکتری، که دلتا اندو توکسین تولید می نمایند ، استفاده می شود . 


 امروزه از B.t  به دو طریق استفاده می شود :


 1- تولید سموم میکروبی حشره کش : فرآورده های تجاری B.t  به عنوان حشره کش میکروبی به صورت گرد یا پودر های وتابل قابل تعلیق در آب ارائه می شود و امروزه جزء پر مصرف ترین عوامل کنترل میکروبی حشرات به شمار  می آید .

                             postřik spórami


 2 – تولید گیاهان B.t : این گیاهان حاوی ژن تولید کننده توکسین که از باکتری Bacillus thuringiensis بدست آمده است ، می باشد . این گیاهان خود قادر به تولید سم بوده و آفات حشره ای را که از این گیاهان تغذیه کنند ، از بین می روند . در این مطالعه ما به بررسی پروتئین های Cry   حشره کش و همچنین نحوه ی عمل آنها  می پردازیم .

aflatoxin


 


ساختار و چگونگی تاثیر پروتئین های حشره کش  B.t  :


 روده ی میانی عده ای از لارو ها ی  حشرات، مانند بال پولک داران و برخی از دو بالان و قاب بالان، دارای محیط قلیایی بسیار بالایی  است (PH= 10/2-10/15) ; در این شرایط(حداقل PH مورد نیاز8.9  می باشد)  ،کریستال های سمی حل شده و توکسین لازم به وسیله ی آنزیم های تجزیه کننده پروتئین آزاد می شود و فرم فعال توکسین تولید می شود .


 مطالعات بلورشناسی  پروتئین های Cry  نشان می دهد که این پروتئین دارای سه ناحیه ویژه می باشد . ناحیه I شامل هفت آلفا هلیکس که در فعل و انفعالات غشا و تشکیل منافذ نقش دارد ، ناحیه II از یک ستون سه گوش شامل سه بتا شیت که در اتصال سم به سلول های پوشش  روده نقش دارد و ناحیه III شامل دو  رشته ی آنتی پارالل بتا است که همانند ناحیه II در ثبات سم روی گیرنده و تنظیم کانال یونی  نقش دارد . در روده ی حشر اتی که دارای شرایط قلیایی می باشند، سیگما اندو توکسین  به فرم فعال خود یعنی دلتا اندو توکسین تبدیل شده و توسط ناحیه II  به سطح سلول های پوششی روده وصل شده و توسط ناحیه I  باعث ایجاد منافذی در غشای سلول شده که موجب اختلال یونی بین خون و روده می شود .


 گونه های آلوده شده می توانند دو نوع عکس العمل متفاوت نسبت به توکسین از خود نشان دهند . در اکثر موارد بعد از تغذیه ، فلج سریع دستگاه گوارش در مدت یک ساعت یا کمی بیش از آن اتفاق می افتد و در نتیجه حشره دچار مرگ می شود . بسیاری از حشرات تنها به وسیله ی  اثر کریستال سمی از بین می روند ، ولی در برخی موارد ، ترکیبی از اسپور و کریستال مورد نیا ز است و این ترکیب همیشه در فرمولاسیون ماده ی تجارتی سم ارائه می شود .


 


تصویر 1 – نحوه ی تاثیر توکسین در بدن لارو  حشرات


                                               

                                                        

 


 


 


 


 

 

تقسیم بندی پروتئین های Cry براساس خصوصیات حشره کشی و توالی اسیدهای آمینه آنها:


 


استرین های  bacillus thuringiensisدو نوع توکسین تولید می نمایند. نوع اصلی، توکسین های  Cry   (کریستالین ) می باشد که بوسیله ژن های Cry  کد می شود.نوع دوم توکسین Cyt  (سیتولیتیک) می باشد که فعالیت توکسین های  Cry را تکمیل کرده  و موجب بالا بردن تاثیر توکسین می شوند.


 


بیش از150 توکسین Cry  متفاوت تا کنون کلون شده است و برای سمیت روی گونه های حشرات مختلف آزمایش شده است . برای همسان سازی لیست در حال رشد توکسین ها ، آنها را با یک کد چهار حرفی بر اساس توالی اسید های آمینه و خصوصیات حشره کشی آنها تقسیم بندی می نمایند.


برای دستیابی fulltext می توانید به آدرس B.t مراجعه نمایید .


این مقاله در سمینار بیولوژی در اردیبهشت 85 در دانشگاه فردوسی مشهد  ارائه شد .

مقدمه 

حفظ ونگهداری سلول اسپرم در مای (5ºC) در مراکز ناباروری جهت استفاده درIVF موجب افزایش متابولیسم، کاهش قدرت باروری وتخریب آن می گردد. تاکنون . گزارشات نشان می دهند که نگهداری اسپرم طیور در محیط یخچال (5ºC) ویاآزمایشگاه برای مدت 24 تا 48 ساعت سبب کاهش باروری گردیده است

 (1) . سلول اسپرم برای ادامه حیات وابقاء قدرت باروری نیاز شدید به اکسیژن دارد

 (2) . از طرفی اسپرم نسبت به اکسیژن حاصل از پراکسیداسیون چربی حساس بوده بطوری که این امرموجب تخریب غشاء، کاهش تحرک و باروری آن می گردد

(3،4) .

دراین مطالعه ازدو نوع آنتی اکسیدان یکی ویتامین C (ascorbic acid) محلول در آب که باعث کاهش پراکسیداسیون خارج سلولی می گردد اما اثرات کمی بر غشاءسلول یا داخل سلول دارد ودیگری ویتامین  E (α-tocopherol) محلول در

 

مواد و روش ها

  دراین مطالعه مایع اسپرم از یک راس گاو سالم در لوله های مدرج جمع آوری و از نظــر حجم ، کــیفیت و رنگ مورد ارزیابی قرار گرفت. نمونه در آ ب C ْ30  قرار داده شــد. ابتدا نمونه رقــیق شد

(6).

در لوله اول ( تیمار‌1)‌ مقدار  mg / ml40‌‌ ویتــامین E و در لــوله دوم ( تیمار‌2) مقدارmg / ml  200‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ویتامین C اضافه شدند. هــر نمــونه توسط شیکر به آهســـتگی مخلوط و درºC) 5(  نگهداری شـــدند. پس از 24 ساعـــت هرتیمار به 8 قسمــت مساوی تقسیم گردید(هراپندورف حاوی  ml1 مایع سیمن رقیق شده با غلظت20میلیون اسپرم بود) . تعداد 2 عدد اپندورف ازهرتیماروگروه شاهـد از روز اول  تا چهارم  شامل :   24  E1,C1 =   48    E2,C2= 72E3,C3 =      96E4,C4 = ساعت در یـخچـال نگهـداری و برای متغیرهـای ‍pH    ،TSC ، % PSM ،SNM % ، MSC ، FSC و SMI توسط دستگاه آنـالـیزاسـپـرم مدل          (, MES,Co..USA  ( SQA II C-P مورد سـنجش قرار گرفتند. سه پارامتراولیه بجز pH جز معیارهای استاندارد بهداشت جهانی میباشند و شامل : (TSC) ، (%PSM) و (% SNM) هستند . سه پارامتر دیگر که در محدوده ی مراحل آنالیز نمونه تعریف می شوند شامل : MSC ، FSC واندیکس SMI که توسط آن می توان به وجود فضای آکروزومی طبیعی اسپرم پی برد و توسط معادله زیرمحاسبه می گردد (10) 20) + (% PSM) =  SMI  ×   (MSC    

 

   محاسبات آماری : دادها در قالب طرح کاملاتصادفی وبا استفاده از دستور1GLM در نرم افزار Minitab ver.13 آنالیز شد. مدل آماری دادها بصورت Xij=µ+Tj+∑ij   است و  میانگین صفات تحت بررسی پس از انجام تجزیه واریانس بوسیله آزمون LSD مورد مقایسه قرار گرفت(15).

 

 

نتایج

 نتایج تیمارهای مختلف به صورت میانــگین گــزارش شــده اند. ارزیابـــی هر تیــمار در روزهـــای مــــختـلف(روز اول =E1 , C1  ، روزدوم = E2 , C2  ،  روزســـوم= E3 , C3 و روزچــهــارم = E4 , C4  ) اندازه گیری و با گـروه کـــنترل بــرای فاکتورهای pH ، TSC ، %PSM ، %SNM ، MSC ، FSC ، SMI  مقایسه شدند. ســلول های تــیمار C4 بــعلت مـرگ سـلولی مورد محاسبه قرار نگرفتند(جدول 1).

pH :  اثرات ویتامین های   EوC  را بــر ‍pH سیـــمن در مختلف، تیمار E1 در مقایســه با کنترل افزایش و تــیمار E4 کاهش و تیمارهای , C1 2 Cو C3، E2  ، E3 تفاوت معنی داری نسبت به گروه کنترل نشان ندادند. .

درصد سلول های اسپرم متحرک نرمال (%SNM ( : 

تیمارهای  E1،C 1  و   E2 در مقایســـه بـا شاهد افزا یش و تــیمارهای C2  E3  و   E4تفاوتی نداشت ولی تیمار C3  نـسبت بــه گــروه کنترل کاهش معنی داری پیدا نمود.

غلظت اسپرم نرمال باحرکت پیشرونده( FSC ) :

تیمار های C1،  E1و E2  درمقایسه با گروه کــنترل افــزایش معــنی داری نشـــان میدهند در حالیکه تیمار E3  تفاوتی نشان نمی دهد. اما تیمارهای C2  و C3 ،  E4نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری پیدا نمودند.

 ایندکس اسپرم متحرک   :  (SMI )

تیمارهایC1 ،  E1و E2 افزایش معنی دار نسبت به گروه  کنترل نشان مــی دهند در صورتی که تیمارهای C2، C3، E3 وE4 نسبت به گروه کنترل تفاوتی ندارند .

غلظت اسپرم های  متحرک درواحد حجم ( MSC ):

     تیمارهای C1، E1  و E2  افـــزایش مـعنی دار ،اما تیمــارهــای C2، E3و E4مشابه ، در حالیـکه تیمار C3 کاهش
معنی داری نسبت به گــروه کـنتـرل دارد.

درصد اسپرم های متحرک با حرکت پیشرونده  ( % PMS ) :

تیمارهای E1  و E2 افزایش در صورتـــی که تیمـارهای  C2وC3 E3  و E4  تفاوت معنی داری ندارند. هم چنین روند کاهشی معنی داری بین تیمارهای  C1>C2>C3    به ترتیب مشاهده گردید.

 

بقیه ترجمه متن در ادامه مطلب

  

Acer argutum تیره افرائیان (Acer argutum )
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Accacia sp اقاقیا (خانواده لگومینوز Leguminosae )
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Acanthus mollis کنگرها (Acanthaceae)
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Acanthus ebracteatus کنگرها (Acanthaceae)
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Acanthopanax sieboldianus عشقه یا داردوست (Araliaceae)
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Acalypha hispida فرفیون (Euphorbiaceae)
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Acalypha hispida گونه فرفیون (Euphorbiaceae)
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Acacia catechu خانواده لگومینوز ( اقاقیا)
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

Abutilon striatum خانواده پنیرک
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

برای مشاهده فول کلیک کنید

Abutilon megapotamicum
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : سه‌شنبه ۱۳۸٧/۸/۱٤

 

برای مشاهده فول کلیک کنید

Abrus precatorius خانواده لگوم
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : دوشنبه ۱۳۸٧/۸/۱۳

 

برای مشاهده فول کلیک کنید

Abies veitchii
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : دوشنبه ۱۳۸٧/۸/۱۳

 

برای مشاهده فول کلیک کنید

Abies firma
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : دوشنبه ۱۳۸٧/۸/۱۳

 

Abelmoschus esculentus
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : دوشنبه ۱۳۸٧/۸/۱۳

 

Abelia tetrasepala
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : دوشنبه ۱۳۸٧/۸/۱۳

 

پیچ امین الدوله Abelia serrata
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : دوشنبه ۱۳۸٧/۸/۱۳

 

برای مشاهده فول کلیک کنید

برگ و ساختار برگ leaf & leaf structure
ارسال شده توسط سیدمهدی شمس تاریخ ارسال : یکشنبه ۱۳۸٧/۸/۱٢

In botany, a leaf is an above-ground plant organ specialized for photosynthesis. For this purpose, a leaf is typically flat (laminar) and thin, to expose the cells containing chloroplast to light over a broad area, and to allow light to penetrate fully into the tissues. Leaves are also the sites in most plants where transpiration and guttation take place. Leaves can store food and water, and are modified in some plants for other purposes. The comparable structures of ferns are correctly referred to as fronds. Furthermore, leaves are prominent in the human diet as leaf vegetables.

                                                                

 

دانلود متن کامل مقاله شماره  5 

دانلود متن ترجمه مقاله ش ۵

                                                                 

 

A structurally complete leaf of an angiosperm consists of a petiole (leaf stem), a lamina (leaf blade), and stipules (small processes located to either side of the base of the petiole). The petiole attaches to the stem at a point called the "leaf axil". Not every species produces leaves with all of the aforementioned structural components. In some species, paired stipules are not obvious or are absent altogether. A petiole may be absent, or the blade may not be laminar (flattened). The tremendous variety shown in leaf structure (anatomy) from species to species is presented in detail below under Leaf morphology. After a period of time (i.e. seasonally, during the autumn), deciduous trees shed their leaves. These leaves then decompose into the soil.

A leaf is considered a plant organ and typically consists of the following tissues:

An epidermis that covers the upper and lower surfaces

An interior chlorenchyma called the mesophyll

An arrangement of veins (the vascular tissue).

 

   اپیدرم  Epidermis

 

SEM image of Nicotiana alata leaf's epidermis, showing trichomes (hair-like appendages) and stomata (eye-shaped slits, visible at full resolution).

 

The epidermis is the outer multi-layered group of cells covering the leaf. It forms the boundary separating the plant's inner cells from the external world. The epidermis serves several functions: protection against water loss, regulation of gas exchange, secretion of metabolic compounds, and (in some species) absorption of water. Most leaves show dorsoventral anatomy: the upper (adaxial) and lower (abaxial) surfaces have somewhat different construction and may serve different functions.

The epidermis is usually transparent (epidermal cells lack chloroplasts) and coated on the outer side with a waxy cuticle that prevents water loss. The cuticle is in some cases thinner on the lower epidermis than on the upper epidermis, and is thicker on leaves from dry climates as compared with those from wet climates.

The epidermis tissue includes several differentiated cell types: epidermal cells, guard cells, subsidiary cells, and epidermal hairs (trichomes). The epidermal cells are the most numerous, largest, and least specialized. These are typically more elongated in the leaves of monocots than in those of dicots.

The epidermis is covered with pores called stomata, part of a stoma complex consisting of a pore surrounded on each side by chloroplast-containing guard cells, and two to four subsidiary cells that lack chloroplasts. The stoma complex regulates the exchange of gases and water vapor between the outside air and the interior of the leaf. Typically, the stomata are more numerous over the abaxial (lower) epidermis than the adaxial (upper) epidermis.

   مزوفیل  Mesophyll

Most of the interior of the leaf between the upper and lower layers of epidermis is a parenchyma (ground tissue) or chlorenchyma tissue called the mesophyll (Greek for "middle leaf"). This assimilation tissue is the primary location of photosynthesis in the plant. The products of photosynthesis are called "assimilates".

 

 

Fallen leaves at autumn.

In ferns and most flowering plants the mesophyll is divided into two layers:

An upper palisade layer of tightly packed, vertically elongated cells, one to two cells thick, directly beneath the adaxial epidermis. Its cells contain many more chloroplasts than the spongy layer. These long cylindrical cells are regularly arranged in one to five rows. Cylindrical cells, with the chloroplasts close to the walls of the cell, can take optimal advantage of light. The slight separation of the cells provides maximum absorption of carbon dioxide. This separation must be minimal to afford capillary action for water distribution. In order to adapt to their different environment (such as sun or shade), plants had to adapt this structure to obtain optimal result. Sun leaves have a multi-layered palisade layer, while shade leaves or older leaves closer to the soil, are single-layered.

Beneath the palisade layer is the spongy layer. The cells of the spongy layer are more rounded and not so tightly packed. There are large intercellular air spaces. These cells contain fewer chloroplasts than those of the palisade layer.

The pores or stomata of the epidermis open into substomatal chambers, connecting to air spaces between the spongy layer cells.

These two different layers of the mesophyll are absent in many aquatic and marsh plants. Even an epidermis and a mesophyll may be lacking. Instead for their gaseous exchanges they use a homogeneous aerenchyma (thin-walled cells separated by large gas-filled spaces). Their stomata are situated at the upper surface.

Leaves are normally green in color, which comes from chlorophyll found in plastids in the chlorenchyma cells. Plants that lack chlorophyll cannot photosynthesize.

 Leaves in temperate, boreal, and seasonally dry zones may be seasonally deciduous (falling off or dying for the inclement season). This mechanism to shed leaves is called abscission. After the leaf is shed, a leaf scar develops on the twig. In cold autumns they sometimes change color, and turn yellow, bright orange or red as various accessory pigments (carotenoids and xanthophylls) are revealed when the tree responds to cold and reduced sunlight by curtailing chlorophyll production. Red anthocyanin pigments are now thought to be produced in the leaf as it dies, possibly to mask the yellow hue left when the chlorophyll is lost - yellow leaves appear to attract herbivores such as aphids.[1]

  رگبرگ  ها  Veins

The veins are the vascular tissue of the leaf and are located in the spongy layer of the mesophyll. They are typical examples of pattern formation through ramification. The pattern of the veins is called venation.

The veins are made up of:

xylem, tubes that brings water and minerals from the roots into the leaf.

phloem, tubes that usually moves sap, with dissolved sucrose, produced by photosynthesis in the leaf, out of the leaf.

The xylem typically lies over the phloem. Both are embedded in a dense parenchyma tissue, called "pith", with usually some structural collenchyma tissue present.

  ساختار برگ  Leaf morphology

 

 

Underside view of a leaf

External leaf characteristics (such as shape, margin, hairs, etc.) are important for identifying plant species, and botanists have developed a rich terminology for describing leaf characteristics. These structures are a part of what makes leaves determinant; they grow and achieve a specific pattern and shape, then stop. Other plant parts like stems or roots are non-determinant, and will usually continue to grow as long as they have the resources to do so.

Classification of leaves can occur through many different designative schema, and the type of leaf is usually characteristic of a species, although some species produce more than one type of leaf. The longest type of leaf is a leaf from palm trees, measuring at nine feet long. The terminology associated with the description of leaf morphology is presented, in illustrated form, at Wikibooks.

 انواع تیپ های برگ Basic leaf types

 

 

Leaves of the White Spruce (Picea glauca) are needle-shaped and their arrangement is spiral

Ferns have fronds.

Conifer leaves are typically needle-, awl-, or scale-shaped

Angiosperm (flowering plant) leaves: the standard form includes stipules, a petiole, and a lamina.

Lycophytes have microphyll leaves.

Sheath leaves (type found in most grasses).

Other specialized leaves (such as those of Nepenthes)

 آرایش برگ ها روی ساقه  Arrangement on the stem

Different terms are usually used to describe leaf placement (phyllotaxis):

 

 

The leaves on this plant are arranged in pairs opposite one another, with successive pairs at right angles to each other ("decussate") along the red stem. Note developing buds in the axils of these leaves.

Alternate — leaf attachments are singular at nodes, and leaves alternate direction, to a greater or lesser degree, along the stem.

Opposite — leaf attachments are paired at each node; decussate if, as typical, each successive pair is rotated 90° progressing along the stem; or distichous if not rotated, but two-ranked (in the same geometric flat-plane).

Whorled — three or more leaves attach at each point or node on the stem. As with opposite leaves, successive whorls may or may not be decussate, rotated by half the angle between the leaves in the whorl (i.e., successive whorls of three rotated 60°, whorls of four rotated 45°, etc). Opposite leaves may appear whorled near the tip of the stem.

Rosulate — leaves form a rosette

As a stem grows, leaves tend to appear arranged around the stem in a way that optimizes yield of light. In essence, leaves form a helix pattern centred around the stem, either clockwise or counterclockwise, with (depending upon the species) the same angle of divergence. There is a regularity in these angles and they follow the numbers in a Fibonacci sequence: 1/2, 2/3, 3/5, 5/8, 8/13, 13/21, 21/34, 34/55, 55/89. This series tends to a limit of 360° x 34/89 = 137.52 or 137° 30', an angle known mathematically as the golden angle. In the series, the numerator indicates the number of complete turns or "gyres" until a leaf arrives at the initial position. The denominator indicates the number of leaves in the arrangement. This can be demonstrated by the following:

alternate leaves have an angle of 180° (or 1/2)

120° (or 1/3) : three leaves in one circle

144° (or 2/5) : five leaves in two gyres

135° (or 3/8) : eight leaves in three gyres.

Divisions of the lamina (blade)

Two basic forms of leaves can be described considering the way the blade is divided. A simple leaf has an undivided blade. However, the leaf shape may be formed of lobes, but the gaps between lobes do not reach to the main vein. A compound leaf has a fully subdivided blade, each leaflet of the blade separated along a main or secondary vein. Because each leaflet can appear to be a simple leaf, it is important to recognize where the petiole occurs to identify a compound leaf. Compound leaves are a characteristic of some families of higher plants, such as the Fabaceae. The middle vein of a compound leaf or a frond, when it is present, is called a rachis.

Palmately compound leaves have the leaflets radiating from the end of the petiole, like fingers off the palm of a hand, e.g. Cannabis (hemp) and Aesculus (buckeyes).

Pinnately compound leaves have the leaflets arranged along the main or mid-vein.

odd pinnate: with a terminal leaflet, e.g. Fraxinus (ash).

even pinnate: lacking a terminal leaflet, e.g. Swietenia (mahogany).

Bipinnately compound leaves are twice divided: the leaflets are arranged along a secondary vein that is one of several branching off the rachis. Each leaflet is called a "pinnule". The pinnules on one secondary vein are called "pinna"; e.g. Albizia (silk tree).

trifoliate: a pinnate leaf with just three leaflets, e.g. Trifolium (clover), Laburnum (laburnum).

pinnatifid: pinnately dissected to the midrib, but with the leaflets not entirely separate, e.g. Polypodium, some Sorbus (whitebeams).

 انواع دمبرگ ها Characteristics of the petiole

 

 

The overgrown petioles of Rhubarb (Rheum rhabarbarum) are edible.

Petiolated leaves have a petiole. Sessile leaves do not: the blade attaches directly to the stem. In clasping or decurrent leaves, the blade partially or wholly surrounds the stem, often giving the impression that the shoot grows through the leaf. When this is actually the case, the leaves are called "perfoliate", such as in Claytonia perfoliata. In peltate leaves, the petiole attaches to the blade inside from the blade margin.

this even further, moving from side to side much like a leaf does in the wind

 

.uplod.ir/download.php?file=987182

http://www.uplod.ir/download.php?file=117890

بقیه در ادامه مطلب.

-- -